آئین دادرسی مدنی

کانون وکلای دادگستری

کانون وکلای دادگستری

حقوق گستر – کانون وکلای دادگستری – کانون وکلا یا کانون وکلای دادگستری انجمنی غیردولتی در کشورهای مختلف است که در جهت پشتیبانی از وکلا و نیز نظارت بر عملکرد آن‌ها تشکیل می‌شود. در ایران کانون وکلای دادگستری مؤسسه‌ای است مستقل و دارای شخصیت حقوقی که در مقر هر دادگاه استان تشکیل می‌شود.

سابقه کانون وکلای دادگستری در ایران

شخصیت حقوقی کانون وکلا ناشی از قانون خاص یعنی قانون لایحه استقلال کانون وکلا مصوب پنجم اسفند ماه ۱۳۳۳ بوده و در قلمرو حقوق عمومی است. پیدایش حرفه وکالت در ایران بی شباهت به سایر کشورها نیست. پیش از استقرار مشروطیت، قضاوت و دادرسی زیر نظر علما و روحانیون قرار داشت و مرافعات مردم در محضر علما و مجتهدین طرح و حل و فصل می شد.

نخستین بار در ۲۷ تیر ماه ۱۳۰۰ شمسی، مجمع وکلای رسمی تشکیل شد و نظامنامه ای مرکب از ۲۴ ماده تصویب کرد که به موجب آن در هر حوزه قضایی که تعداد وکلا به ۲۰ نفر می رسید، می توانستند مجمع وکلای آن حوزه را تشکیل دهند و هیات مدیره ای مرکب از ۷ نفر انتخاب کنند اما این مجمع دوام چندانی نداشت و در سال ۱۳۰۲ منحل شد.

بار دیگر در ۲۰ آبان ماه ۱۳۰۹ کانون وکلای عدلیه با حضور اکثریت وکلا به وسیله مرحوم داور وزیر عدلیه وقت به طور رسمی افتتاح شد. به موجب قانون مصوب ۲۵ بهمن ۱۳۱۵ اصول تشکیلات وکلا و طریقه انتخاب هیات مدیره و وظایف و اختیارات کانون تصویب و به موقع به اجرا گذاشته شد.

همچنین اولین باری که در متن قانونی اشاره به استقلال کانون وکلا شده است، قانون وکالت مصوب ۱۳۱۵ است. البته در این قانون تنها به استقلال کانون در زمینه عواید و مخارج اشاره شده بود و از نظر نظامات از وزارت عدلیه تبعیت می کرد. اما به موجب قانون ۵ اسفند ۱۳۳۳ این استقلال حیطه گسترده تری یافت. در این قانون آمده است: کانون وکلای دادگستری موسسه ای است مستقل و دارای شخصیت حقوقی.

در قانون ۵ اسفند ۱۳۳۳ و آیین نامه آن، اموری نظیر دادن پروانه وکالت، اداره امور راجع به وکالت دادگستری، نظارت بر اعمال وکلا و فراهم آوردن وسایل پیشرفت علمی و عملی وکلا جزو وظایف و اختیارات کانون وکلا ذکر شده است. بدین ترتیب پس از سال ها تلاش و کوشش و مجاهدت و یک مبارزه پیگیر و دامنه دار قانون استقلال کانون وکلا و آیین نامه آن از اوایل سال ۱۳۳۴ به صورت منشور قانون وکلای دادگستری درآمد. این قانون اثر یک عامل زورگر و استثنایی نبود بلکه از سال ۱۳۰۰ تا آخر ۱۳۳۳ وکلای دادگستری با صبر و حوصه و با در نظر گرفتن کلیه مقررات و قوانین به دنبال رسیدن به این هدف بودند. ۲۶ ماده اصل لایحه استقلال کانون و ۸۹ ماده و ۲ تبصره آن را تشکیل می دهند.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی فعالیت های کانون وکلا تا حدودی از حیطه استقلال خارج شد و از طرف دولت برای کانون سرپرست تعین شد. در سال ۱۳۷۶با تصویب قانون جدید بار دیگر هیات مدیره کانون وکلا انتخاب و دوران دیگری از فعالیت مستقل این مجموعه آغاز شد که تاکنون هم ادامه دارد.

ارکان کانون وکلای دادگستری

ارکان کانون عبارتند از:

۱) هیات عمومی

۲) هیات مدیره

۳) دادسرای انتظامی وکلا

 ۴) دادگاه انتظامی وکلا.

وظایف کانون وکلای دادگستری

وظایف کانون وکلا به قرار زیر است:

‌الف- دادن پروانه وکالت به داوطلبانی که واجد شرایط قانونی باشند.

ب- اداره امور راجع به وکالت دادگستری و نظارت بر اعمال وکلاء و کارگشایان.

ج- رسیدگی به تخلفات و تعقیب انتظامی وکلاء و کارگشایان دادگستری به وسیله دادسرا و دادگاه انتظامی وکلا.

‌د- معاضدت قضایی.

ه- فراهم آوردن وسایل پیشرفت علمی و عملی وکلا.

استان هایی که دارای کانون وکلای مستقل می باشند:

اصفهان – مرکز (تهران) – آذربایجان شرقی – البرز – خراسان – قزوین – گلستان –همدان – قم – آذربایجان غربی – ایلام – خوزستان – کردستان – گیلان – اردبیل – بوشهر – زنجان – کرمانشاه – لرستان – مرکزی.

بیشتر بخوانید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا