صلاحیت برای طرح دعوا

در این نوشته شما با اشخاصی که صلاحیت برای طرح اقامه دعوا دارند آشنا می شوید .

تایپ: احسان نصوحی

تذکر : به دلیل اینکه تمام مطالب سایت به صورت خلاصه از کتب اساتید و همینطور کتب قوانین تایپ می گردد ، به همین دلیل از عزیزان تقاضا داریم در صورتی که قصد استفاده از مطالب سایت را دارند حتما منبع این مطالب www.lawgostar.com را ذکر نمایند و در غیر اینصورت مدیریت سایت یرضایتی در قبال استفاده از مطالب را ندارد و شرعا و قانونا حرام می باشد .

مدعی برای اقامه دعوا یعنی استمداد از مرجع صالح برای شناسایی یا اخذ حق مورد مطالبه ، باید شرایطی داشته باشد ؛

اول این که باید دارای اهلیت قانونی جهت اقامه دعوا باشد .

 دوم سمت او به عنوان اصیل در دعوا و در صورتی که اصیل نمی باشد قائم مقامی وی یا نمایندگی او از سوی اصیل محرز باشد .

سوم این که مدعی باید ذینفع در دعوا باشد .

مبحث اول : اهلیت قانونی جهت طرح دعوا

اهلیت یعنی شایستگی دارا شدن حقوق و تکالیف و اجرا و انجام آن ها .

یکی از شرایط اقامه دعوی ، داشتن اهلیت قانونی است که عبارت است از دارا بودن شرایط عقل ، بلوغ و رشد .

سن بر اساس تبصره ۱ ماده ۱۲۱۰ قانون مدنی برای پسران ۱۵ سال تمام قمری و در دختران ۹ سال تمام قمری است . بنابراین ، پسران و دختران به شرط داشتن عقل و رشد در این سنین حق اقامه دعوا دارند ، لیکن امروزه بر اساس وحدت رویه شماره ۳۰ مورخ ۳/۱۰/۱۳۶۴ و نیز ماده واحده راجع به رشد متعاملین مصوب ۱۳۱۳ رویه دادگاه های دادگستری و دستگاه های دولتی ، بانک ها و دفاتر اسناد رسمی بر این است که هر شخصی را که به سن ۱۸ سال تمام شمسی رسیده باشد ؛ اعم از زن و مرد ، دارای اهلیت قانونی برای تصرف در حقوق خود و از جمله اقامه دعوا می شناسند . مگر آنکه عدم رشد و جنون آنها به موجب حکم دادگاه ثابت شده باشد .

مبحث دوم : دارا بودن سمت برای طرح دعوا

سمت به عنوانی اطلاق می شود که به موجب آن شخص اجازه و اختیار انجام کاری ، در این جا اقامه دعوا یا دفاع از آن را از جانب دیگری دارد . اصل بر این است که اضخاص به اصالت و از طرف خود اقدام می کنند و داشتن سمت نیازمند اثبات است . در مواردی هم که شخص اقامه دعوا کرده و ذکری از سمت خویش به میان نمی آورد اصل بر این است که برای خودش اقامه دعوا می کند .

مبحث سوم : داشتن نفع

مدعی باید در دعوایی که مطرح می کند دارای نفع باشد . ماده ۲ قانون آیین دادرسی مدنی در جهت اصل ابتکار شخصی و خصوصی در این باره مقرر می دارد : (( هیچ دادگاهی نمی تواند به دعوایی رسیدگی کند مگر این که شخص یا اشخاص ذی نفع یا وکیل و یا قائم مقام و یا نماینده قانونی آنان رسیدگی به دعوا را برابر قانون درخواست  نموده است )) .

شرایط نفع

نفع باید موجود و محقق ، مشورع و قانونی و شخصی و مستقیم باشد .

۱-  موجود و محقق بودن : نفعی که به استناد آن دعوا اقامه می گردد باید موجود باشد ، از این رو نفع احتمالی و یا نفع آینده نمی تواند مبنای ذی نفع بودن مدعی قرار بگیرد . همچنین است وضع دعوایی که خواسته آن مطالبه دین موجل است .

۲-  مشروع و قانونی بودن : نفع باید به گونه ای باشد که قانون از آن حمایت کند .

۳-  شخصی و مستقیم بودن : شخصی و مستقیم بودن نفع بدین معناست که با فرض صدور حکم علیه خوانده نفع مستقیما متوجه شخص خواهان باشد .

———————-

گردآورنده و تایپ : احسان نصوحی

———————

منبع : کریمی ، عباس ؛ آیین دادرسی مدنی ۲

احسان نصوحی

درباره نویسنده: احسان نصوحی

مطالب زیر را حتما بخوانید

1 دیدگاه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *